Bugün  ülkemizde  din  adına  yaşananlara  bakıldığında,  görünürde  daha  ne  olsun  denilecek  ölçüde,  din  adına  yapılması  gerekenlerin  hepsinin  yapıldığı  düşüncesi  ve  inancı  hakimdir.  Yüzde  doksan  dokuz  nüfusun  büyük  bir  çoğunluğu  "  Müslümanım  elhamdülillah "  dediği  için,  günlük  hayatta  konuşmasına  sıklıkla  yukarıda  Allah  var  diye  başlıyor,  nüfus  cüzdanlarında  da  dini  İslam  diye  yazılıyor. Camilerin  kapıları  beş  vakitte  ardına  kadar  açık,  yıldan  yıla  sayıları  hızla  artıyor,  neredeyse  her  mahallede  bulunan  Kur’an  kurslarında,  çocuklara,  yetişkinlere  hiç  bir  şey  anlamasalar  da,  mahreçten  ve  tecvitten  Arapça  okuma  öğretiliyor. Kandil  gecelerinde,  Cuma  ve  bayram  namazlarında  camiler  dolup  taşıyor,  mevlitler,  ezanlar  gümbür  gümbür  okunuyor,  küfür  de  olsa  türbeler  her  gün  her  saat  balık  istifi  dolup,  okunmuş  şekerler  dağıtılıp,  çaputlar  bağlanıyor,  okunan  Kur'an  hatimleri  mezarlıklarda ....

Toplumumuzda,  Cuma  günlerinde,  dini  bayram  günlerinde,  ölüm  yıl  dönümlerinde,  vefat  etmiş  olan  yakınlar  veya  büyükler  için  ataların  geleneğine  bağlı  olarak  büyük  bir  sorumluluğun  ve  görevin  yerine  getirildiği,  böylece  vicdanları  rahatlatarak  huzura  kavuşulduğu,  özlemin  giderildiği  zannedilerek  kabir  ziyaretleri  yapılmaktadır.  Bu  ziyaretlerde  kabrin  başında  ölen  yakınlarla  konuşulması,  selamlaşma,  üç  İhlas  ve  bir  Fatiha  Sûresinin,  Yasin  Sûresinin  veya   anlamları  bilinmeden  sadece  Arapça  Kur’anın  okunması,  Kandil  gecelerindeki  okunan  mevlit  ve  yerine  getirilen  ibadetler  ile  bütün  bunlardan  hasıl  olan  sevabın  ölmüşlerin  ruhuna  hediye  edilmesi  inancı  ve  geleneği,  çok  yaygın  olarak  yaşanmaktadır. Bu  düşüncelerle  mezarlıklar  da  dolup  taşmaktadır. Bugün  yerleşmiş  olan  bu  inanç  ve  geleneği  sanki  doğruymuş  gibi  dayatan,  zorunluluk  haline  getiren,  fakat  aslında  Kur’anın  bir  çok ....