Enbiya  Sûresinin  34. ayetinde   “  Biz  senden  önce  de  hiç  bir  beşer  için  sonsuzluk  tanımadık.  35  :  Her  kimliği  olan  varlık  ölümü  tadıcıdır. " ​ denildiği  gibi,  ölüm,  bu  dünya  yaşamında  nefes  alma,  görme,  işitme,  yeme,  içme,  beslenme  ve  çevre  ile  sürekli  bir  iletişim  halinde,  aslında  sadece  üzerimizde  bir  giysi  olan  canlı  bedenin,  bütün  fonksiyonlarının  sona  ermesi  ve  bütün  canlılar  için  bir  hak / gerçek,  kaçınılmaz  bir  sondur.  Beyin  ölümü,  tıbbi  ölüm,  biyolojik  ölüm,  felsefi  ölüm,  Mevlevi  ölüm,  hukuki  ölüm,  dini  ölüm  gibi  ölümün  çok  çeşitli  tarifi  yapılmaktadır. Kimine  göre  ölüm,  canlı  bir  varlığın  bu  dünyadaki  yaşamının  sonlanması  ve  sahip  olduğu  canlılık  özelliklerini  yitirmesidir. Kimine  göre  de  bir  son  olmayıp,  madde  aleminden,  madde  ötesi   aleme   geçiştir,  maddeden  oluşmuş   bedenle  yaşamın   sona   erip,  ( can )  ruh  d....

Toplumumuzda,  Cuma  günlerinde,  dini  bayram  günlerinde,  ölüm  yıl  dönümlerinde,  vefat  etmiş  olan  yakınlar  veya  büyükler  için  ataların  geleneğine  bağlı  olarak  büyük  bir  sorumluluğun  ve  görevin  yerine  getirildiği,  böylece  vicdanları  rahatlatarak  huzura  kavuşulduğu,  özlemin  giderildiği  zannedilerek  kabir  ziyaretleri  yapılmaktadır.  Bu  ziyaretlerde  kabrin  başında  ölen  yakınlarla  konuşulması,  selamlaşma,  üç  İhlas  ve  bir  Fatiha  Sûresinin,  Yasin  Sûresinin  veya   anlamları  bilinmeden  sadece  Arapça  Kur’anın  okunması,  Kandil  gecelerindeki  okunan  mevlit  ve  yerine  getirilen  ibadetler  ile  bütün  bunlardan  hasıl  olan  sevabın  ölmüşlerin  ruhuna  hediye  edilmesi  inancı  ve  geleneği,  çok  yaygın  olarak  yaşanmaktadır. Bu  düşüncelerle  mezarlıklar  da  dolup  taşmaktadır. Bugün  yerleşmiş  olan  bu  inanç  ve  geleneği  sanki  doğruymuş  gibi  dayatan,  zorunluluk  haline  getiren,  fakat  aslında  Kur’anın  bir  çok ....