İnsanoğlu  yaşamında,  hayatının  her  döneminde  zaman  zaman  çok  değişik  konularda  sıkıntılarla,  açmazlarla,  çözümsüzlüklerle  karşı  karşıya  gelmektedir.  Bu  açmazından  da  en  kısa  zamanda  kurtulmayı  istemekte,  çaresiz  kaldığında  da  birilerinin,  bir  gücün,  bir  elin  yardımının  ihtiyacını  hissetmektedir. Tarih  buyunca  da  toplumların  halk  kültüründe  bu  el  veya  kişi  Hızır  olmuştur. Gerçek  mi,  hayali  mi,  böyle  bir  kişi  var  mı  sorgulaması  yapılmadan  bu  inanç  öyle  bir  gelenekselleşmiş  kökleşmiş  ki,  adına   ülkemizde  “  Kul  sıkışmayınca  Hızır  yetişmez,  Hızır  gibi  yetişti,  Sen  ne  kadar  çok  yardımda  bulunursan  Hızır  da  o  kadar  senin  yardımına  koşar,  Her  misafiri  Hızır  bil  "  gibi  pek  çok  deyim  üretilmiş,  sıkıntı,  zorluk,  çaresizlik  ve  darda  kalındığında  yardım  eden,  evlere  bolluk  bereket  getiren  kişi  olarak  tasvir  edilmiştir.  Anadolu'daki  halk  inancında  da  Hızır,  boz  at....

Peygamberimizin  vefatından  sonra,  yüzyıllardır  O’nun  bize  emanet  ettiği  Kur’anın  boynu  büküktür. Furkan  Sûresinin  30. ayetinde   hesap  günündeki  temsili  bir  konuşmanın  bilhassa  Peygamberimizin  tanıklığı  ile   ağzından  şikâyetçi  olacağının  nakledildiği  “  Ey  Rabbim ! inne  kavmit / benim  toplumum  şüphesiz  bu  Kur’anı  mahcur  /  terk  edilmiş  bir  şey  eyledi. “ dedirttirilerek  gerekli  uyarının  yapılmasına  rağmen,  İslam  dünyasında  Kur’an  ile  İslam’ın  ulaşması  gereken  noktaya  bugün   maalesef  ulaşılamamıştır. Çünkü  Kur’an  Müslümanlarca   gerçekten  terk  edilmiştir. Hurafeler,  hadisler,  rivayetler,  gelenekler,  bidatlar,  kişilerin  yazdığı  şiir  ve  kitaplar  Kur’anın  yerini  almış,  Kur'anın  dışında,  Allah’ın  Hakk  Dininden  başka,  Mezhep,  Tarikat  ve  Cemaat  bölünmeleriyle  yaşanan  bir  çok  din  oluşturulmuştur. Kur’an  ise  tecvit  ve  kıraat  denilip  sadece  anlaşılmadan  Arapça  okunup  ....