SEVR MAĞARASININ BEKÇİLERİ

Doksanüç  yaşındaki  annemin  evinin  bir  duvarında,  yıllardır  indirttiremediğim  camlı,  çerçeveli  bir  tablo  vardı. Tabloda  içinden  nur  ( ışık )  saçılan  ve  ağzı  örümcek  ağı  ile  kapatılmış,  önünde  de  iki  güvercinin  yuva  yapıp,  yumurta  bıraktığı  bir  mağara  resmedilmiş. Bu  tablo  tabii  ki  bize  yıllardır  uydurma  rivayetlerle,  mistitizm,  mucize  ve  hurafelerle  istila  ettirilmiş  İslam’ın  bir  parçası  gibi  anlatılmış,  Peygamberimizin  hicret  yolculuğundaki  hikâyelerinden  birisini  yansıtmaktadır.  Mucize  bağlantılı  pek  çok  konuda  olduğu  gibi,  Müslümanların   yanlış  inandırıldığı  ve  aldatıldığı  konulardan  biri  de,  Resulullah'ın  masallara  dönüştürülmüş  hicret  yolculuğu  esnasında, Sevr  Mağarasında  yaşananlar  ile  ilgili  anlatılan  mucizevi  rivayetlerdir.  Bu  hikâyenin  çıkışına  neden  olan  rivayet   Ahmet  Bin  Hanbel’in  Müsned’inde  güvercin,  örümcek,  Peygamberimizin   mağara   bekçileri  olarak  aktarılır,  yılan  hikâyesi  ile  fabl  konuşmaları  da  bunlara  dahil  edilir.  Ne  enteresandır  ki  bunun  birebir  benzeri   bir  örümcek  ağı   masalı,  Yahudilerin  Kutsal  Din  kaynaklarından  olan  Tanna'nın  1. Samuel  23. Babda  Kral  Saul'un  Davut  peygamberi  öldürmek  istediği  hikâyede  anlatılmaktadır.  Anlaşılan  birtakım  işgüzarlar  da  bunun  ardından  kendi  peygamberimize  uluhiyet  kazandırmaya  çalışmışlardır.  Bu  bağlamda  pek  çok  kişi  tarafından  çeşitli  senaryolarla  kaleme  alınan  bu  tür  uydurma  mucizevi  rivayetler  ve  diyaloglar,  mistik  bir  dini  inanç  olarak  halk  kültüründeki  yerini  almıştır.

Peygamberimiz,  Mekke’de  sürdürdüğü,  çok  çetin  ve  zorluklarla  geçen  onüç  yıllık  tebliğ  görevinde,  Kur'anı  ve   Allah’ın  ayetlerini  inkâr  eden  putperest  müşriklerin  çok  büyük  bir  direnci  ile  karşı  karşıya  kalmıştır. Kurdukları  sömürü  ve  zulüm  düzeninin  bozulmasını  istemeyen  müşrikler,  az  sayıdaki  inananlara  karşı  her  türlü  baskı  ve  işkencelerini  günden  güne  arttırmış,  ekonomik  ve  sosyal  ambargo  uygulamış,  toplumdan  ve  hayattan  tecrit  etmiş,  akıl  almaz  işkencelerle  pek  çoğunun  Habeşistan’a   göç  etmesine  neden  olmuş,  sonunda  da  Peygamberimizi  ortadan  kaldırmaya  karar  vermişlerdir.  Kısa  bir  süre  önce  de  Kur’anı  dinleyip  Müslümanlığa  sıcak  bakan  ve  Medine’den  Mekke'ye  Hacc  yapmak  üzere  gelen  kafilenin  önde  gelenleri  ile  Peygamberimiz,  Akabe  denilen  yerde  gizli  bir  görüşme  yapıp  Cin  Sûresinin  19.  ayetinde  de  "  Ve  şu  bir  gerçek  ki  Allah'ın  kulu /  Peygamber  ona  çağırarak  kıyam  ettiği /  ayaklandığı /   harekete  geçtiği  zaman  o  yabancılardan  bir  grup   O'nun  çevresinde  neredeyse  kenetlenecekler. "  denilerek  belirtildiği  gibi,  onların  Medine’ye  davetini  almıştır.  Bundan  dolayı  da  Peygamberimiz,  Allah’ın  emri  ile  görevini  daha  huzurlu  ve  güvenli  bir  ortamda   sürdürmek  üzere  hicret  etmiştir.  Ama  aslında  kaçma  eylemi  olmamasına  rağmen   Kur'anda  ismi  belirtilmeyen  arkadaşı  ile  Mekke’den  ayrılmaya  karar  vermiştir.  Buna  rağmen  rivayetlerde  de  bunu  fark  eden  müşrikler,  çok  sıkı  önlemler  almışlar  ve  bir  an  önce  Peygamberimizi  yakalayıp  öldürmek  için  harekete  geçmişlerdir. Ama  Allah’ın  koruması  ile  buna  muvaffak  olamamışlardır. Miladi  622  yılında  bir  gece  yarısı  Peygamberimiz,  kendi  yatağına  Ali’yi   bırakarak,  arkadaşı  Ebu  Bekir  ile  karanlıkta  müşriklerin  arasından  sıyrılarak  ve  onları  şaşırtmak  için  de  Medine’nin  tam  aksi  yönüne  yönelmişler,  planlandığı  gibi  Sevr  mağarasında  birkaç  gün  kalmak  üzere  yola  koyulmuşlardır. "   şeklinde  nakledilerek  konu  rivayetlere  mahkûm  edilerek  hurafeler  halinde  aktarılmaktadır.  Peygamberimizin   halbuki  Medine'de  annesinden  dolayı  yakın  akrabaları  vardır,  daha  önce  yaptığı  birçok  ticaret  seyahatlerinden  dolayı  da  Medine  yolunu  çok  iyi  bilmektedir. Yolculuğunda  yol  ve  yön  değiştirmesine  de  ihtiyacı  yoktur. Bu  hicret  esnasındaki  olaylara  da,  daha  sonra  indirilmiş  olan  ayetlerde  şöyle  değinilmektedir.

ENFAL  30  :  Ve  hani  hatırla  bir  zaman,  şu  kâfirler  seni  tutup  bağlamak  veya  öldürmek  veya  sürüp  çıkarmak  için  sana  tuzak  kuruyorlardı. Ve  onlar  tuzak   kurarken  Allah  da   onlara  tuzak  kuruyordu  /  oyunlarını  bozuyor,  cezalandırıyordu.  Ve  Allah  cezalandıranların  en  hayırlısıdır.

YASİN  9  :  Ve  Biz  onların  önlerinden  bir  set,  arkalarından  bir  set  oluşturduk.  Böylece  Biz,  kendilerini  sarmışızdır.  Artık  onlar  görmezler.

Bu  hicret  konusuna   bağlanan  rivayetlere  göre  Sevr  dağı,  Medine  istikametinin  tam  aksi  yönünde,  Mekke’nin  güneyinde  5  km. uzaklıktaki  birçok  tepeden  oluşan  sıra  dağlardır.  Üzerinde  de  pek  çok  küçük  mağaracıklar  bulunmaktadır.  Rivayetlerde  de  Hicret  esnasında  konaklamak  ve  iz  kaybettirmek  için  bu  mağaralardan  birinin  seçilmesinin  nedeni  de,  eteklerinde  inanmışlardan  olan  çoban  Amir  bin  Füheyre’nin  otlattığı  koyunların  sütü  ile  onlara  destek  olabileceğidir. Bu  olay,  olduğundan  farklı  ilavelerle  doğa  üstü  olarak,  pek  çok  değişik  masalımsı  ve  mistik  senaryolarla  benzer  şekilde  anlatılır. Biz  de  öncelikle  rivayetlerle  anlatılanlara  birkaç  örnekle  bir  bakalım.

* Nihayet  Sevr  mağarasına  ulaştılar. Ebu  Bekir  Sıddık ;  Ya  Resulullah !  Ben  mağaranın  içerisini  temizleyinceye  kadar,  siz  burada  bekleyin. “  dedi  ve  mağaraya  girdi.  Mağaranın  içini  temizleyip  üzerinden  yırttığı  çaput  parçaları  ile  de  böcek  ve  haşerelerin  deliklerini  tıkadı.  Fakat  bir  deliğe  de  çaput  yetmedi,  açık  kaldı. “  Artık  girebilirsiniz  ey  Allah’ın  Resulü “  dedi. ( İbn  Kesir,  El  Bidaye III. 222 )

* Onlar  mağarada  iken  bir  örümcek  mağaranın  giriş  kapısına  ağ  örmüş,  ayrıca  iki  güvercin  de  hemen  yanı  başında  çalı  bitkisi  üzerinde  bir  yuva  yapmışlardı. ( İbn  Sad  Tabakatül  Kübra )

* Bu  sırada  Peygamberimizin  kaçtığını  anlayan  müşrikler,  Ebu  Cehil  başkanlığında  O’nun  peşine  düşmüş  ve  onların  çöldeki  ayak  izlerini  takip  ederek  mağara  önüne  gelmişlerdi. Fakat  mağara  önünde  bir  güvercin  yuvası  ile  örümcek  ağından  başka  bir  şey  görememişlerdi. Ancak  mağaranın  içerisinde  Hz. Ebu  Bekir  korkulu  ve  endişeli  anlar  yaşıyordu. Bu  endişe  kendisi  için  değil  Allah  Resulü  için  idi. Çünkü  müşrikler  eğilip  baksalar,  onları  hemen  görebileceklerdi. Kâfirler  mağaranın  sağını  solunu  dolaşıyor  ve  “  Eğer  mağaraya  girmiş  olsalardı,  güvercin  yumurtaları  kırılır,  örümcek  ağı  da  bozulmuş  olurdu  “  diyorlardı.  Ebu  Cehil   ise ;  “  Vallahi  öyle  zannediyorum  ki,  O  çok  yakınımızdadır.  Fakat  sihri  ile  gözlerimizi  bağladı,  görmez  etti. “  dedi. Bu  esnada  iyice  Peygamberimiz  için  endişeye  kapılan  Ebu  Bekir,  O'na  hitaben, “  Ben  öldürülürsem  nihayet  bir  tek  kişiyim,  ölür  giderim. Fakat  sana  bir  şey  olursa,  o  zaman  bir  ümmet  helâk  olur. “  diyordu. Bunun  üzerine  Resulü  Ekrem, “  Ey  Eba  Bekir !  korkma,  hiç  şüphesiz  Allah  bizimledir. “  buyurdu. ( İbni  Kesir  el  Bidaye  III. 224 )

* Ebu  Bekir  diyor  ki, “  Bu  mağarada  iken  müşriklerin  ayaklarını  görüyordum. “ Ey  Allah’ın  Resulü,  onlar  ayaklarının  aşağısına  bir  bakacak  olursa  bizi  mutlaka  görürler. “  dedim. Bunun  üzerine  Resulullah, “  Ey  Ebu  Bekir !  üçüncüleri  Allah  olan  iki  kişi  hakkında  ne  endişeleniyorsun  “  buyurdu. ( Buhari  Fedailül  Ashab  2 )

* Müşrikler  gittikten  sonra  Allah  Resulü,  Sevr  mağarasında  bir  ara  başını  Hz. Ebu  Bekir’in  dizinin  üstüne  koyup  hafif  bir  uykuya  dalmıştı. O  esnada  Ebu  Bekir  çok  yakınlarındaki  bir  yerde  daha  önce  açık  bıraktığı  deliği  gördü.  Herhangi  bir  haşerenin  çıkıp  zarar  vermesini  önlemek  için  de  hemen  ayağının  topuğunu  o  deliğin  üzerine  koydu.  Bu  esnada  bir  yılan  ayağını  şiddetli  bir  şekilde  ısırdı  ve  zehrini  akıttı.  Canı  o  kadar  yandı  ki,  gözlerinden  düşen  üç  damla  yaşa  engel  olamadı. Damlalardan  biri  de  Allah  Resulünün  yüzüne  düştü.  Bunun  üzerine  uyanan  Allah  Resulü,  “  Ne  var  ya  Eba  Bekir ?  Ne  oldu ?  “  diye  sordu. Ebu  Bekir,  “  Bir  şey  yok  ya  Resulullah ! “  dediyse  de  Resulullah’ın  ısrarı  üzerine  meseleyi  anlattı. ( Beyhaki  Delail  II. 477 )

* Allah  Resulü  hemen  mübarek  tükrüklerini  yılanın  ısırdığı  yere  parmaklarıyla  sürdü.  Allah’ın  lütfuyla  daha  o  anda  Ebu  Bekir’in  acısı  ve  ıstırabı  durdu,  yarası  şifa  buldu.  Allah  Resulü  yılana  sordu ;  “  Bu  işi  niçin  yaptın ?  “  dedi.  Yılan  da  şöyle  dedi ;  “  Ya  Resulullah !  Ben  yıllardır  Sizi  görmenin  hasretiyle  şu  küçük  delikte  bekler  dururdum.  Tam  arzuma  nail  olacağım  anda,  sizi  görebileceğim  yolumun  kapanmış  olduğunu  gördüm. Ancak  muhabbetimin  galabesine  dayanamayarak,  onu  kapatanı  engellemek  için  ısırmak  zorunda  kaldım. “  dedi. ( Hakim  III. 7 )

* Sevr  mağarasında  üç  gün  kalındıktan  sonra,  dördüncü  günün  sabahında,  onların  üç  gün  beslenmelerini  sağlayan,  Ebu  Bekir'in  koyun  çobanı  Amir  bin  Füheyre  ve  kılavuzluk  yapması  için  kiralanan  Abdullah  bin  Ureykut  beraberinde  ve  iki  deve  ile  mağaraya  geldiler.  Böylece  dört  kişiden  oluşan  bu  küçük  kervan,  İslam’ın  zaferi  için  Medine’ye  doğru  yolculuklarını  başlatmışlardır. ( İbn  Sad  Tebakatül  Kübra )

Anlatılan  bu  hikâyelerin,  masalların  bazılarında  yılanın  kötü  niyetle,  bazılarında  da  iyi  niyetle  o  mağara  deliğinde  beklediği,  daha  bir  çok  değişik  diyalog  ve  senaryolar  bulunmaktadır.  İşin  enteresan  tarafı  yılan  hem  geleceği,  gaybı  bilmekte,  hem  de  insan  gibi  bir  güzel  konuşabilmektedir. Tabii  ki  örümceğin  mağara  ağzını  kapatması,  güvercinlerin  o  anda  oraya  yuva  yapmaları,  yılan  hikâyeleriyle  Peygamberimizin,   fabl  masallarında  olduğu  gibi  hayvanlarla  konuşturulması,  bunların  hepsi   uydurmadır,  saçmadır,  akla,  mantığa,  Allah’ın  yaratmadaki  fizyolojik  ve  biyolojik  kanunlarla  koyduğu  sınırlara,  ilkelere  ve  Sünnetullah  ile  Kur’an  ayetlerine  de  aykırıdır.  Bu  konuya  değinen  Tevbe  Sûresinin  40. ayetinde  ise  ne  güvercinler,  ne  örümcek  ağı,  ne  de  yılan  vardır. Allah’ın  “ göremeyeceğiniz  askerler /  yardımcılar “  ifadesiyle  müdahalesinden  başka  bir  açıklama  yoktur. Üstelik  de  yılanın  olduğu  yerde  güvercinin,  güvercinin  olduğu  yerde  örümceğin  bulunması  mümkün  müdür ?  Her  biri  de  diğerinin  düşmanı  olan  hayvanlardır. Tabiidir  ki  şu  anda  biz,  bu  olaya  Allah’ın  melekleri  ( doğa  güçleri )  aracılığıyla  nasıl  müdahale  ettiğini  kesin  ve  tam  olarak  bilemeyiz. Belki  de  müşriklerin,  duygularına,  belleklerine,  düşüncelerine,  görme  yetilerine  müdahale  edilmiştir. Hatta  aslında   seyahatin  temeline  oturtturulan  mağara  diye  bir  yer  de,  Mağara  ağzına  kadar  dahi   gelen  müşrik  de  yoktur.  Ama  kesin  olan  bir  şey  vardır  ki,  Peygamberimizin  ismi  belirtilmeyen  arkadaşı  ile  birlikte  gecenin  bir  yarısında,  hicret  etmek  üzere  Mekke’den  ayrıldığı  ve  Allah’ın  inayeti  ve  koruması  ile  muvaffakiyetle  yolculuklarını  sonlandırdıkları,  tarihi  kayıtlarda  ve  Kur’anda  da  görüldüğü  gibi  bir  gerçek  vardır. 

Biz  rivayetler  çerçevesinde  değil  de  Kur'anımızda  bazı  ayetlerde  yer  verilen  açıklama  ve  kavramlara  bakacak  olursak,  Tevbe  Sûresinin  40. ayetinde  "  Eğer  siz  elçiye  yardım  etmezseniz,  bilin  ki  Allah  O’na  kesinlikle  yardım  etmiştir. Hani  o  kâfirler  O’nu  ikinin  ikincisi  olarak  çıkarmışlardı. Hani  ikisi  fil  ğâri  / derin  çukurda  /  dipte  malsız,  mülksüz  evsiz  barksız,  parasız  pulsuz  bir  durumda  idiler. Hani  O  arkadaşına  lâ  tahzen  inna llâhe  maane  / “ Üzülme  şüphesiz  Allah  bizimle  beraberdir. “ diyordu.  Bunun  üzerine  Allah,  sekînetehû /  O’nun  üzerine  kalbi  teskin  eden  güven  ve  yatışma  duygularını  /  morallerini  içlerine  koymuş,  O’nu  sizin  görmediğiniz  bi  cünûdil  /  yardımcılarla  güçlendirmiş  ve  kâfirlerin  sözünü  en  alçak  yapmıştı.  Allah’ın  kelimesi  de  en  yücenin  ta  kendisidir.  Allah  Aziz  /  En  üstün,  en  güçlü,  en  şerefli,  mağlup  edilmesi  mümkün  olmayan,  mutlak  galip  olan   ve  Hakimdir.  /  En  iyi  yasa  koyan,  bozulmayı  engelleyen,  sağlam  yapandır. "  ifadeleriyle  bu  ayet  Peygamberimizin  Medine'de  son  yıllarına  doğru,  İslam’ın  artık  zafere  ulaştığı,  bir  devlet  düzeninin  kurulduğu  dönemde  indirilmiştir. Kuzeyden  Bizans  Devletinin,  İslam’a  karşı   oluşturduğu  tehdidi   bertaraf   etmek  için  Tebük  seferine  hazırlanılmaktadır. Bir  takım  kabileler  ve  münafıklar,  bu  sefer  için  peygamberimize  yardım  etmek  için  isteksizdirler. İşte  bu  ayette  peygamberin  Hicret  yolculuğunda  Allah'ın  yardımı  örnek  gösterilerek,  bizlere  de  gerekli  bilgiler  verilmekte,   ayetin  başındaki  ifadelerle  de  Peygamberimize  yardım  etmekte  isteksiz  olan  münafıklar  uyarılmaktadır.  Ayetin  anlatmak  istediklerine  bölüm  bölüm  ifadelerle  bakmaya  çalışalım.

“ Hani  o  kâfirler  O’nu  ikinin  ikincisi  olarak  çıkarmışlardı. “  Ayetin  bu  ifadesiyle,  Onlar  sadece  iki  kişiydiler. Yanlarında  da  Allah’tan  başka  gözetleyici  olarak  kimse  yoktu.  Allah,  nerede  olursanız  olun,  Allah  yolunda  olanları  koruyacak  ve  himayesi  daima  onların  üzerinde  olacaktır. Denilmeye  çalışılmaktadır. Ayetin  orijinalinde  yer  alan   " ğâr "  sözcüğü  birçok  müfessir  tarafından  "  mağara "  diye  çevrilmiş  bir  de  ona  ayette  yer  almadığı  halde  "  sevr "  sözcüğü  eklenmiştir. Böylece  Rasülullah'ın  Mekke'den  Medine'ye  hicreti  esnasında  "  sevr  mağarasında "  saklandığı  kabulü  Müslümanların  inancına  iyiden  iyiye  yerleştirilmiştir. Bunun  arkasından  da  Allah'ın  yaratma  kanunlarına /  Sünnetullaha  aykırı  olarak  yukarıda  da  örneklediğimiz  gibi,  birçok  olağan  üstü  olayların  gerçekleştiği  yalanını  da  uydurmuşlardır. " ğâr "  sözcüğü   " ğavr "  sözcüğünden  gelir.  Arap  dil  kurallarına  göre  ismi  mekân /  yer,  mahal  anlamı  taşımaz.  Anlamı  ise  "  Dere  yatağı  gibi   alçak  basık  yer  demektir.  Aynı  zamanda  her  şeyin  dip,  derinliği  ve  uzaklığı,  kısacası  dip  demektir.  Kur'anda  Mülk  30,  Kehf  41. gibi  ayetlerde  de  dip  anlamında  kullanılmıştır.  Bu  sözcüğün  anlamları  doğrultusunda  Hicret  eden  Resülullah  ve  arkadaşının  aslında  mağarada   değil,  derin  bir  vadide  seyahat  etmekte,  çukur  bir  alanda  bulunmakta  olduğu  söylenebilir. Dolayısıyla  ğâvr  sözcüğünün  karşılığı  olarak  kesinlikle   mağara  anlamı  yoktur. Oysa  mağara  sözcüğü  Tevbe  Sûresinin  57. ayetinde  "  meğaratin "  sözcüğü  ile  çoğul  olarak  yer  almaktadır.  Üstelik  Peygamberimiz  de  Mekke'den  kaçmamıştır,  görev  zorunluluğu  olarak  Hicret  etmiştir.

“  Hani  O  arkadaşına,  Üzülme  şüphesiz  Allah  bizimle  beraberdir.  diyordu. “  Bu  bölümün  orijinalinde  ayette  “  La  tahzen  innallahe  maane “  ifadesiyle  (  üzülme  Allah  bizimle )  denildiği  halde,  pek  çok  çeviride  “ korkma  Allah  bizimle “  diye  ifadeler  yer  almaktadır. Halbuki  burada  ayetin  orijinalinde  “ Le  tehaf “  korkma  anlamında  bir  ifade  yer  almamaktadır. Ayetin  orijinalinde  yer  alan  bu  "  La  tahzen "  ifadesine  de  dikkat  edilmesi  gerekmektedir.  Sözcüğün  anlamı  " üzülme "  demektir. Bunu  Resülullah,  yanındaki  arkadaşına  söylemektedir.  Bu  ifade  anlatılan  rivayetlerde  mağaradaki  mevcut  duruma  göre  düşmanların  mağarayı  kuşatmış  olduklarına  yönelik  olarak "  korkma "  olarak  değerlendirilmiştir. Halbuki  burada  böyle  bir  kuşatma  olayı,  korkulacak  bir  durum  olmadığı  halde  aslında  hicret  esnasındaki  her  iki  kişi  tarafından  üzülmesi  gereken  "  Tüm  yakınlarını,  evlerini,  kazanımlarını,   sahip  olduklarını,  evlerini  barklarını,  mallarını  mülklerini,  paralarını  Mekke'de  bırakmış  oldukları  "  kayıplar  bulunmaktadır.  Üzüntüleri  de  olsa  olsa  ancak  bunlar  olabilir. Öyleyse  " ğar "  sözcüğünün  bu  ayetteki  anlamı  fiziki  olarak  mahal,  çukur,  derin  vadi  çukur  yer  olarak  değil  de  ama  bir  mecaz  anlam  olarak /  psikolojik  olarak  hal  /  dibe  vurmuşluk  anlamındadır.  " Dibe  vurmak "  deyimi  de  bir  kişinin,  en  kötü,  en  olumsuz,  en  çaresiz  duruma  düşmesi  halidir.  Dolayısıyla  Rivayetlerde  sonradan  eklemelerle  Resülullah'ın  yanında   arkadaşı  olarak  belirtilen  Ebu  Bekir'in  aslında  böyle  bir  dibe  vurmuşluk  hali   olmamıştır  ve  yine  rivayetlere  göre  Mekke'den  Medine'ye   peygamberimizle  hicret  esnasında  aynı  anda  değil,  çok  sonraları  gelmiştir.  Rivayetlerin  içine  Ebu  Bekir'in  de  ikinci  arkadaş  olarak  eklenmesi  tamamen  uydurma  rivayetçilerin  işidir. Oysa  bize  göre  büyük  bir  ihtimalle  hicret  seyahatinde  konu  edilen  ikinci  kişi,  Bakara  Sûresinin  207.  ayetinde  sebebi  nüzul  hakkındaki  nakillerde  ismi  geçen  Suheyb  er  Rûmi  olabilir. Demek  ki  ayetin  orijinalinde  de  Allah’ın  “ sekinete " ifadesinden  dolayı  da  burada   korkulacak  bir  durum  yoktur,  sadece  arkadaşının  üzülme  durumu  vardır.  Bundan  dolayı  da  ayette,  insan  kalbinin  huzur  bulmasını  ve  kâfirlerin  kendilerine  hiçbir  zarar  veremeyeceğini  bilmesini  sağlayan  sükûn,  kalbe  huzur,  bırakıldığı  ifade  edilmektedir. Bu  ifadelerle  böyle  sıkıntılı ve  üzüntülü  bir  yolculukta  bile  Resulullah’ın,  Allah'a  olan  iman  ve  güvenmesinden  dolayı,  gönlüne  herhangi  bir  hüzün  ve  endişe  girmediği  gibi,  feyzi  ve  bereketi  ile  arkadaşının  hüznünü  de  kaldırıp,  kalbine  bitmez  tükenmez  bir  huzur  verdiği  görülmektedir. 

“ O’nu  sizin  görmediğiniz  yardımcılarla  güçlendirdik “  Bizim  göremediğimiz,  düşünemediğimiz,  bilemediğimiz  güç  melekleri  ( değişik  enerjiler,  manyetik  ve  kozmik  dalgalar,  çekme  ve  itme  kuvvetleri,  elektriklenme  ve  mıknatıslanma  kuvvetleri,  mikroplar,  böcekler,  bakteriler,  rüzgâr,  fırtına,  sıcaklık,  soğukluk,  basınç,  sıkıntı,  kaygı,  korku,  endişe …  gibi )  Allah’ın  orduları  vardır. Burun  deliğinden  girip  beynine  yerleşerek,  Nemrut  denilen  bir  zalimi  perişan  eden  sinek  dahi  Allah’ın  ordularının  bir  mensubu  olabilmektedir. Bir  veba  mikrobu,  bir  cüzzam  salgını  Ebu  Leheb'leri  ve  toplumları  helâk  etmektedir. Bu  yardım  vesilesi  ordulardan  bazıları,  bir  şekilde  Peygamberimiz  ve  arkadaşını  bu  yolculukta  korumuşlardır.  Resülullah'a  indirilen  "  sekine  ve  başkalarının  görmediği  yardımcılar "  da  o  güne  kadar  peygambere  indirilmiş  olan  vahiylerdir.  Ayetin  orijinalinde  yer  alan  " cünd / cünud "  sözcüğünün  de  öz  anlamı  yardımcı  demektir. Askere  de,  orduya  da  yardımlarından  dolayı  bu  sözcük  kullanılır. Bu  anlam  için  bazı  müfessirlerce  de  askerler  anlamı  kullanılmıştır.

“ Allah’ın  kelimesi  de  en  yücenin  ta  kendisidir. “  Allah’ın  sözü,  Kelime i  Tayyibe “ La  ilâhe  illallah “  ( O’ndan  başka  ilâh  diye  bir  şey  yoktur ) demektir. Bu  sözün  üzerine  hiç  bir  söz  denk  düşmez. Yegâne  galip  ve  üstün  olan,  mağlup  edilmesi  mümkün  olmayan,  mutlak  galip  gelecek  olan,  Aziz  ve  en  iyi  yasa  koyan  Hikmet  sahibi  Allah  ve  O’ndan  yana  olanlardır.  Allah’ın  himaye  ettiği  yok  edilemez. Kahrettiği  de  kurtulamaz.  Allah’ın  her  türlü  tasarrufunda,  insanlar  için  hikmetler  ve  menfaatler  vardır.

Bu  yolculuğun  başlangıcında  Peygamberimiz,  Mekke’den  çıktığında  ne  askeri,  ne  ordusu,  ne  silahları,  ne  de  herhangi  bir  hazırlığı,  malı  mülkü  yoktu. ailesini,  çocuklarını  doğup  büyüdüğü  evini,  yurdunu,  sevdiklerini,  her  şeyini  Allah  yolunda  terk  ederek  gidiyordu. Sadece  himayesinde  olduğu  Rabbinin  gözetimi,  koruyup  kollaması  ve  desteği  vardı.  Mekke'deki  düşmanları  ise  çok  kalabalık,  atlı,  silahlı  ve  güçlü  idi. Buna  rağmen  Allahu  Teala  O’nu  muvaffak  ve  muzaffer  eylemişti. O’nun  kefili,  koruyucusu  Rabbi   Allah’tan  başkası  değildi. Olayın  aslı,  vermek  istenilen  mesaj  budur.  Ama  maalesef   klasik  tefsirciler  ve  rivayetçiler,  Kur’an  ayetlerini  ve  Allah’ın  gerçek  mesajlarını  doğru  okuyamamışlardır.  Çok  yanlış,  mistik  ve  mucizevi  düşüncelerin  ardına  düşmüşler  ve  pek  çok  Müslümanın  da,  Kur'an  dışındaki  bu  hurafelere  inanmalarını  sağlamışlardır. Bu  nedenle  olsa  gerek,  Şair  Nihat  Asya  da  “  Örümcek  ne  havada,  ne  suda  ne  yerdeydi,  Hakkı  göremeyen  gözlerdeydi. “  diyerek,  bize  göre  hastalığa  en  gerçekçi  teşhisini  koymuştur. Sevr  Mağarasının  bekçileri  olarak  anlatılan,  örümcek,  güvercin,  yılan  hikâyelerinin  saçmalığına  inanmaktan,  mistik  olayların  peşine  takılmaktan  biz  de  artık  vazgeçelim. Örümceğin,  aklımızı  örtmesine,  beynimizi  mağara  karanlıklarına  hapsetmesine  izin  vermeyelim.  Bu  çileli  ve  üzüntü  veren  yolculuğa  çıkıp,  sonunda  İslam’ı  zafere  ulaştıran  Peygamberimizin  bize  emanet  ettiği  Kur’anı,  mealinden  anladığımız  dilde  okuyarak,  içinde  nelerin,  hangi  öğütlerin  ve  gerçek  dinin  ne  olduğunu  öğrenelim.  Ankebut  Sûresinin  41. ayetinde  özellikle  Allah’a  ortak  koşan  müşriklerin  oluşturduğu  beraberliklerin,  dişi  örümceğin  eşini  kandırmak  için  uzun  uğraşlarla  oluşturduğu  evine  benzetilerek  ne  kadar  tehlikeli  ve  dayanıksız  olduğunun  anlatıldığı  uyarıları  bilelim. Şirk  batağından,  Kur’an  ayetlerinin  onaylamadığı  inançlardan  ve  davranışlardan  kendimizi  koruyalım. Din  ve  inanç  adına,  Allah'ı  yeterince  tanıyamayanların  önümüze  koyduklarını,  Kur’an  ayetleriyle  test  edip  sorgulamadan  örümcek  diyaloğuna  ve  evine  dahil  olmayalım,  örümcek  ağının  kafamızda  örülmesine  izin  vermeyelim.  Allah'ın  selamı,  rahmeti  ve  Kur'anın  doğruları  sizinle  olsun !....

ALLAH  DOĞRUSUNU  EN  İYİ  BİLENDİR ! RAHMETİ  VE  KUR'AN  BİZE  YETER !..

Temel  Kaynak  :  HAKKI  YILMAZ  ( Tebyin  ül  Kur’an )